เครื่องหมายวรรคตอนภาษาไทย

ในเอกสารโบราณของไทยมีเครื่องหมายวรรคตอนของไ
ทยอยู่หลายตัว และบางตัวนิยมใช้มาถึงปัจจุบัน
โดยแบ่งได้เป็น 2 กลุ่มตามเกณฑ์การใช้งาน ดังนี้
1. เครื่องหมายกำกับเสียง ได้แก่

1.1. ไม้ยมก: ใช้เพื่อซ้ำเสียงเดิม

1.2. ทัณฑฆาต: ใช้เพื่อฆ่าเสียง

หรือเพื่อไม่ออกเสียงพยัญชนะที่กำกับไว้

1.3. ยามักการ: ใช้เพื่อควบกล้ำเสียงพยัญชนะ

2. เครื่องหมายกำกับวรรคตอน ได้แก่

2.1. ไปยาลน้อย: ใช้ย่อคำ
2.2. ไปยาลใหญ่: ใช้ละข้อความ
2.3. ฟองมัน: ใช้ขึ้นต้นข้อความ
2.4. อังคั่นเดี่ยว (ขั้นเดี่ยว): ใช้เขียนเมื่อจบประโยค
หรือเป็นเครื่องหมายบอกวันเดือนทางจันทรคติ
2.5. อังคั่นคู่ (ขั้นคู่): ใช้เขียนเมื่อจบข้อความใหญ่
หรือจบตอน
2.6. อังคั่นวิสรรชนีย์: ใช้เขียนเมื่อจบเรื่อง
2.7. โคมูตร: ใช้เมื่อสิ้นสุดข้อความ หรือบทกลอน
2.8. มหัพภาค: ใช้ย่อคำ
2.9. เสมอภาค: ไช้สำหรับตัวเลขที่เท่ากัน
หรือแบ่งเป็น 2 กลุ่มตามเกณฑ์ที่มา

2.9.1. เครื่องหมายวรรคตอนที่เป็นของไทยแต่เดิม ได้แก่ ตาไก่ โคมูตร เป็นต้น
2.9.2.เครื่องหมายวรรคตอนที่รับอิทธิพลการเขียนจากต่างประเทศ เช่น จุลภาค มหัพภาค                                    เป็นต้น