พยางค์และคำ

พยางค์ หมายถึง เสียงที่เปล่งออกครั้งหนึ่ง ๆ

โดยเสียงนั้นจะมีความหมายหรือไม่มีความหมายก็ได้

โดยเสียงที่เปล่งออกมา ๑ ครั้ง เรียกว่า ๑ พยางค์

หรือถ้าเปล่งเสียงออกมา ๒ ครั้ง เรียกว่า ๒ พยางค์

เช่น 

สวรรค์ อ่านว่า สะ-หวัน มีจำนวน ๒ พยางค์

องค์ประกอบของพยางค์

พยางค์หนึ่งจะประกอบด้วยเสียงอย่างน้อยที่สุด

๓ เสียง คือ เสียงพยัญชนะต้น เสียงสระ

และเสียงวรรณยุกต์

(บางพยางค์อาจมีเสียงพยัญชนะท้ายเพิ่มอีก ๑ เสียง

ซึ่งเรียกว่า “ตัวสะกด”

เสียงพยัญชนะต้น คือ เสียงที่เปล่งออกมาก่อน

บางคำจะเป็นเสียงพยัญชนะเดี่ยว

บางคำจะเป็นเสียงพยัญชนะควบกล้ำก็ได้ เช่น อ่าง

(พยัญชนะต้น คือ อ) ลิฟท์ (พยัญชนะต้น คือ ล) ดาว

(พยัญชนะต้น คือ ด) คลอง (พยัญชนะต้น คือ คล)

ไกร (พยัญชนะต้น คือ กร) ขวาน (พยัญชนะต้น คือ

ขว) เป็นต้น

คำในภาษาไทย

คำ ตามความหมายในหลักภาษา หมายถึง

เสียงที่เปล่งออกมาแล้วมีความหมายอย่างใด

อย่างหนึ่ง

อาจเป็นเสียงที่เปล่งออกมาครั้งเดียวหรือหลายครั้งก็ได้

เช่น นา เป็นคำ ๑ คำ ๑ พยางค์

ชาวนา เป็นคำ ๑ คำ ๒ พยางค์

คำ คือ พยางค์ที่มีความหมาย คำมากพยางค์คือ

พยางค์หลายพยางค์รวมกันแล้วมีความหมาย